ใส่ใจในรายละเอียด

ต้องเดินทางกลับที่พัก ต้นทางจากห้องเพื่อน
คิดอยู่ว่าจะแท๊กซี่รวดเดียวถึงห้อง หรือว่าจะนั่งรถเมล์เล่นแล้วแต่คนขับรถเมล์จะพาไป
คิดได้แล้ว นั่งรถเมล์แล้วต่อด้วยรถไฟฟ้าจบที่จักรยานยนต์ดีที่สุด
แวะกิน บะหมี่เกี๊ยวน้ำหมูแดง คิดขึ้นมาว่าจะจำรายละเอียดระหว่างเดินทางให้ได้มากที่สุด
ผลลัพท์ก็ได้มาเท่านี้

เดินไปป้ายรถเมล์แวะซื้อลูกชิ้นไปสามสิบบาท
เห็นผู้หญิงคนหนึ่งหน้าเหมือนเพื่อนเลยหยุดมอง
ขึ้นรถเมล์สาย 97 ว่างทั้งคัน ขึ้นมากับผู้ชายอีกหนึ่งคน กระเป๋าบอกว่ารถสายนี้ไปรถไฟใต้ดิน
รถเมล์จอดรับชายสพายกระเป๋าเป้สีดำขึ้นรถ
รถเมล์ไม่ยอมจอดรับสาว ๆ ที่ป้ายรถเมล์ เพราะกลัวจะไม่ทันไฟแดง
รถเมล์บีบแตรไล่รถที่ไม่ยอมออกตัวหลังจากไฟเขียว(คนละแยกกับข้างบน)
ผ่านร้านตัดเสื้อ จำชื่อร้านไม่ได้
ลงจากรถเมล์เดินข้ามถนนมาสถานีรถไฟฟ้าเห็นยายคนหนึ่งนั่งขายพวงมาลัยอยู่
เห็นร้าน 108 shop
เดินข้ามถนนกลับไปซื้อน้ำเปล่า ไม่ใช่ 108 shop ลูกสาวเจ้าของร้านเป็นคนยิงบาร์โค้ด
หยิบหลอดออกมาแล้ววางไว้ที่เดิม
กินลูกชิ้นจนหมด ที่ทางลงสถานีรถไฟฟ้า
เดินกลับลงมาซื้อพวงมาลัยจากยายคนนั้น
มีผู้หญิงยืนหาเศษตังค์ที่จะจ่ายค่าพวงมาลัยอยู่(ตอนแรกเค้าจะจ่ายแบงค์ร้อยแต่ยายไม่มีทอน)
มีคนมายืนแจกใบปลิวบวชพระ 100000 รูปฟรี อย่างน้อยหนึ่งพรรษา ช่วงเข้าพรรษา
โดนตรวจกระเป๋าโดยพนักงานชายที่ยืนอยู่ด้านขวา
ไม่ได้รูดซิปกระเป๋าสพาย
เดินส่วนกับผู้หญิงชุดขาวที่เดินมากับแฟน มองหน้าเค้า แฟนเค้าก็เลยมองหน้าเรา
มีผู้หญิงเสื้อเขียวยืนอ่านราคาค่าเดินทางอยู่ที่ตู้หยอดเหรียญ
ไฟที่ป้ายบอกว่าต้องขึ้นรถไฟฝั่งใหนเสีย
ลงบันไดเลื่อนตามผู้หญิงเสื้อเขียวคนนั้น
มีพนักงานคอยห้ามไม่ให้ขึ้นรถไฟก่อนที่เค้าจะเดินตรวจทั้งขบวนเสร็จก่อน(สวยด้วย)
นั่งที่เก้าอี้ด้านขวาตัวแรกที่เจอ
ลุกให้คนนั้งที่สถานีจัตุจักร
โดนฝรั่งมองหน้า
ร้านตัดผมตรงหัวมุมปากซอยสุทธิสารคนเต็ม
พนักงานร้านเช่าหนังถามนามสกุลซ้ำ
...

ตอนนี้กลิ่นดอกมะลิเริ่มลอยฟุ้งในห้องแล้ว