tag:blogger.com,1999:blog-54620082656676286722011-09-05T19:06:35.568+07:00snattapolnoreply@blogger.comBlogger311100tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-4710669616057079042011-01-31T23:33:00.003+07:002011-02-01T00:12:58.866+07:00วันนี้เป็นอีกวันที่ผมฟังเพลงเดียวซ้ำ ๆ ทั้งวัน<br /><br />ทำไมถึงฟังเพลงเดียวซ้ำ ๆ ล่ะ<br /><br />ทำไม<br />ทำไม<br />ทำไม<br /><br />ตอบไม่ได้อ่ะ<br /><br />ชอบ<br />ไม่มีอะไรจะฟัง<br />อยากจำเนื้อให้ได้<br /><br />แต่นิสัยการฟังเพลงมันเหมือนกับนิสัยส่วนตัวอย่างหนึ่งของผม ก็คือผมไม่ค่อยชอบการเปลี่ยนแปลงเท่าไหร่ ทั้ง ๆ ที่ผมเปลี่ยนอะไร ๆ มาเยอะมาก<br />ทั้ง ที่อยู่ ที่เรียน กิจกรรม เพื่อน(จนตอนนี้ผมไม่มีคนที่เรียกว่า "เพื่อนสนิท" จริง ๆ เลยสักคน อย่าไปพูดถึงเพื่อนตาย)<br />กว่าผมจะเรียนจบ ป.ตรี ผมย้ายโรงเรียนมา 5 ครั้ง 5 จังหวัด<br />จากเด็กผอมแห้งอ่อนแอ ไปโรงเรียนยังไปไม่ได้ กลายเป็นเด็กติดเกม กลายเป็นนักกีฬา กลายเป็นเด็กเรียนตัวเด่นของโรงเรียน กลายเป็นหนอนหนังสือ กลายเป็นนักกิจกรรม กลายเป็นนักดื่ม ซึ่งทุกกิจกรรมเรียกว่าผมบ้ากับมันทุกอย่างได้เลย ทำมันอยู่อย่างเดียว ซ้ำ ๆ<br /><br />แต่ว่าถึงเวลาหนึ่งก็เปลี่ยนไปทำอย่างอื่นอยู่ดี<br /><br />เปลี่ยนมาเยอะมาก แต่ว่าไม่อยากเปลี่ยน<br />และตอนนี้ก็ไม่อยากเป็นอย่างที่เป็นอยู่<br /><br />ทำอะไรดีล่ะ???<br /><br />มันใช่รึเปล่า???<br /><br />จริงอ่ะ???<br /><br />สรุปแล้วเป็น blog ที่หาทางลงไม่ได้ เหมือนกับที่เนื้อหามันเป็น และเหมือนกับชีวิตตอนนี้ที่ผมเป็น<br /><br />มันธรรมดามาก ๆ เลยอ่ะ เพราะ ณ เวลานี้ตอนที่เขียน blog นี้ก็ฟังเพลงที่ไม่เคยฟังอยู่ ไม่ยักกะเป็นเพลงเดิมซ้ำ ๆ แหะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-471066961605707904?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-18863694561228196212010-12-27T23:22:00.001+07:002010-12-27T23:24:15.081+07:00หลายครั้งเวลาจะบันทึกอะไร มักจะเกิดความคิดขึ้นมาว่า จะใช้ปากกาหรือว่าดินสอดี สมุดเล่มใหน ลายใหนดี<br /><br />ปากกาลบยาก ดินสอลบได้<br />ดินสอหรู แพงน้อยกว่าปากกาแพง<br />ดินสอเปลี่ยนไส้ได้<br /><br />ปากกาสวย ๆ มันทำให้เราต้ังใจเขียนมากกว่านะ และปากกามันลบไม่ได้ด้วย<br />ปากกาเอาไปใช้ได้ทุกงานนะ เซ็นชื่อได้ด้วย ดินสอไม่เป็นสากลเท่าไหร่<br /><br />สมุดไม่มีเส้นมันทำให้เรารู้สึกอิสระในการขีดเขียนมากกว่านะ แบบมีเส้นวาดรูปไม่สนุก<br />สมุดมันต้องแพง ๆ ดี ๆ หน่อยสิ ถึงจะคุ้มค่าต่อการจดอะไรลงไป<br />เฮ้ย จะจดรายรับรายจ่ายลงไปในสมุดแพง ๆ อย่างงี้เนี่ยนะ จะคุ้มเร้อ มันต้องเป็นกวี หรือไอเดียเจ๋ง ๆ เท่านั้น<br /><br />หมดค่าสมุด ดินสอ ปากกาไปเป็นพัน ๆ<br />แต่ตอนนี้ยังไม่ได้เขียนอะไรเลย<br /><br />สรุปมันอยู่ที่หัวสมองเท่านั้นแหละ เครื่องมือมันก็เป็นแค่เครื่องมือ ถ้าเครื่องมือดี(ผมไม่พูดถึงของที่หรูและแพงได้เพราะชื่อคนออกแบบนะ)มันก็จะใช้ได้นานใช้ได้แม่นยำใช่ได้ดีมากกว่า(ไม่ได้หมายถึงดินสอปากกาสมุดเท่านั้น)<br /><br />ถึงแม้ว่าจะคิดได้ขนาดนั้นแล้ว<br />แต่ก็ยังไปหาซื้อของแพง ๆ หรู ๆ มาใช้อยู่ดีนั่นแหละ<br /><br />ขำว่ะ :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-1886369456122819621?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-35376479947291487152010-12-06T20:58:00.003+07:002010-12-06T21:08:52.560+07:00ความฝัน กับ ความจริง<div><br /></div><div>เคยไหม ที่มองใคร และ หรือ ส่ิงของซักอย่าง หรือบางทีก็อาจจะเป็นภาพวาดในจินตนาการที่อยู่ดี ๆ ตัวเราเองก็สร้างมันขึ้นมาเฉย ๆ ว่าเรากำลังดำเนินชีวิต หรือกิจกรรมบางอย่างที่มีความสุขเหลือเกิน</div><div><br /></div><div>กับบางคน หรือกับสิ่งของมากมาย ที่เราใฝ่ฝันจะได้มาครอบครอง</div><div><br /></div><div>แต่เมื่อยามที่รู้สึกตัว ว่าตัวเองนั้นกำลังนั่งเพ้ออยู่ ใจเราอยากจะคิดว่ามันเป็นแค่ความฝันรึเปล่า??</div><div><br /></div><div>ผมว่ามันเป็นความจริงนะ มันเป็นความจริงตั้งแต่เราเริ่มคิดแล้วหละ</div><div><br /></div><div>เป็นความจริงยังไง??? อาจจะสงสัย</div><div><br /></div><div>มีความสุขมั้ยล่ะ??? ถามตัวเองดู</div><div><br /></div><div>ความสุขนั่นแหละ ความจริง</div><div><br /></div><div>ความสุขนั้น วันหนึ่ง ๆ เราสามารถทำให้เกิดขึ้นได้มากมายหลายวิธี และหลาย ๆ ครั้งด้วย</div><div><br /></div><div>ฝันกลางวันคือความสุขอย่างหนึ่งที่เราทำได้ทุกวัน</div><div><br /></div><div>แต่ถ้าถามจริง ๆ ผมไม่อยากฝันกลางวัน ผมอยากมีความสุขกับชีวิตจริง ๆ ที่หลายคนบอกว่าน่าเบื่อหน่ายเหลือเกินนี่แหละ</div><div><br /></div><div>ใครบังคับตัวเองให้เลิกฝันกลางวันได้แล้วช่วยแนะนำผมได้รึเปล่า จะเป็นพระคุณอย่างสูง</div><div><br /></div><div>ผมจะได้มองหาแต่ความสุขจากชีวิตจริง ๆ เสียที</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-3537647994729148715?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-66960630990673344752010-09-12T20:40:00.003+07:002010-09-24T09:30:08.662+07:00โจทย์คือต้อง rsync เว็บไซต์ขนาดใหญ่มาหนึ่งเว็บ แต่ว่าเราไม่ต้องการไฟล์ใน sites/default/files/ แต่ต้องการไฟล์ใน folder ที่มีความลึกกว่านั้น อย่างเช่น sites/default/files/css/...<br /><br />ต้อง sync แบบเพิ่ม option ไปอีกนิดหน่อยเป็น<br /><br />rsync -avz --exclude=/sites/default/files/*.* -e "ssh" user@host:/source/ /target/<br /><br />แต่ว่าเว็บไซต์ปลายทางรูปภาพและไฟล์ต่าง ๆ ก็จะแหว่ง เอาแค่ให้มันทำงานได้ก่อนก็พอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-6696063099067334475?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-12167321974231004042010-08-19T02:42:00.003+07:002010-08-30T09:06:21.373+07:00คืนนี้ผมได้ทำผิดศีลข้อ 5 ไปแล้ว หลังจากที่พยายามรักษามาเกือบจะครบหนึ่งเดือน<br /><br />เพราะความอยากของตัวเอง จึงปั่นจักรยานไปที่ร้านนั่งกิน ร้านหนึ่งใกล้ ๆ ที่พัก<br /><br />เหตุการณ์ไม่มีอะไรมาก ก็เป็นการนั่งดื่มนั่งกินกันไปเรื่อย ๆ ตามประสาพี่น้องที่ผมนั้นก็คุ้นชินอยู่แล้ว<br /><br />จนเมื่อถึงเวลาที่สมควรจะกลับไปนอนกันได้แล้ว อันจะเนื่องมาจากเหตุผลใดก็ตาม<br /><br />ณ เวลานั้นก็มีพระเอกรูปงาม จะเรียกว่าของประเทศไทยเลยก็ว่าได้ เพราะว่าแม้แต่ผมก็รู้จักเค้า ทั้ง ๆ ที่ผมก็ไม่ค่อยได้ดูละครทางฟรีทีวีมากเท่าไหร่(จะเรียกว่าไม่ได้ดูเลยก็ว่าได้เหมือนกัน) เข้ามานั่งที่ร้าน แล้วเห็นเหตุการณ์ที่ผมกำลังกระทำอยู่ เอ่ยขึ้นมาว่าร้านนั่งกินแห่งนี้มีเกมชนิดหนึ่งอยู่(ซึ่งจุดเริ่มต้นของเกมชนิดนี้มีกระดาษมีค่าสีม่วงลอยอยู่ในแก้วสองใบตั้งประกบกันและในนั้นมีน้ำอยู่เต็ม) ซึ่งใครก็ตามที่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ เค้า(หมายถึงตัวพระเอกรูปงามคนนั้น)จะเลี้ยงเหล้าที่เราชอบหนึ่งขวด(ในที่นี้ของผมคือแสงโสม)<br /><br />ผมยืนคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วก็รู้ว่าเวลาเท่านี้ไม่พอที่จะคิดแก้ไขปัญหาที่อยู่ตรงหน้าได้ เลยตอบติดตลกไปว่า "เดี๋ยวผมไป search google ดูก่อนละกัน" พร้อมทั้งลากเพื่อนกลับไปขึ้นแท๊กซี่กลับมานอนก่อนที่จะเลยเวลานอนเพื่อที่จะตื่นให้ทันภารกิจประจำวัน<br /><br />ผมดันลืมไปว่าผมปั่นจักรยานมาเอง เลยต้องลงจากแท๊กซี่แล้วกลับไปที่ร้านนั้นเพื่อไปเอาจักรยานมาจอดยังที่ ที่มันควรจอด(จักรยานของคนอื่นอีกต่างหาก)<br /><br />จังหวะที่ผมเข้าไปเอาจักรยานนั้น ผมก็ได้ยินประโยคหนึ่งจากปากของพระเอกรูปงามว่า "ไอ้พวกนี้คิดไม่ได้หรอก เพื่อนกูคิดได้แปปเดียวเอง"<br /><br />ผมโกรธ<br /><br />ผมคิด<br /><br />ผมปั่นจักรยาน<br /><br />ปั่นกลับที่พักโดยที่ฟ้าก็ช่างเป็นใจเหลือเกิน ฝนช่างตกมาได้ถูกจังหวะเสียเหลือเกิน แถมยังตกหนักมากด้วย เหมือนเป็นการตอกย้ำว่า "หน้าอย่างมึงก็สมควรต้องจบลงอย่างนี้แหละไอ้หน้าเหียก"<br /><br />ผมคิดวิธีแก้ปัญหาได้ขึ้นมาหนึ่งวิธี ตัดสินใจหยุดรถเพื่อที่จะกลับไปตอบปัญหานี้ เพื่อที่จะรักษาเกียรติย์ของผมเอง<br />แต่ผมได้แต่หยุดรถ(ตากฝนอีกต่างหาก)เฉย ๆ แล้วก็คิดได้ว่าคำตอบนี้มันอาจจะไม่ถูกก็ได้ เพราะว่าคนที่คิดปัญหาเค้าก็ต้องมีกฏของเค้าเอง คำตอบของเราอาจจะไม่ถูกต้องเสมอไปก็ได้<br /><br />แล้วผมก็คิดได้ว่า ถ้าคน ๆ นั้นไม่ใช่พระเอกรูปงาม แต่ว่าเป็นขี้เมาประจำร้านคนอื่น ๆ ผมจะเอาปัญหานี้มาคิดให้สุขภาพจิตเสียเช่นนี้รึเปล่า<br /><br />คำตอบคือไม่<br /><br />ไม่เลย<br /><br />ปากเราก็พูดแต่ว่าตัวเราไม่มองคนที่หน้าตาและชื่อเสียง(ง่าย ๆ ก็คือไม่บ้าดารา) เราจะมองเพียงแค่จิตใจ และการกระทำ แต่ว่าเราไม่ได้เป็นอย่างงั้นเลย<br /><br />เอาง่าย ๆ แค่มองตัวเองนี่แหละ<br /><br />เสื้อผ้า ทรงผม หน้าตา รูปร่าง เราก็ยังคงพยายามให้มันเป็นไปตามที่คนในสังคมส่วนใหญ่กำลังนิยมกัน<br /><br />ถุยยยยย!!!!<br /><br />ผมว่าปัญญาของผมพอที่จะตอบโจทย์ข้อนั้นได้นะ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง<br /><br />ปล. ถ้าเพื่อนผมเจอพี่เค้าที่ร้านนี้อีกของให้บอกผมด้วย ผมจะขอลองไปพิสูจน์คำตอบของตัวเองว่าถูกรึเปล่า แต่ไม่ได้ด้วยความแค้นจากคำพูดของพระเอกรูปงามที่เมานิด ๆ(หรือเปล่าไม่แน่ใจ) แต่มันจะเป็นการตอบคำถามที่มีแต่ความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็ก ๆ เท่านั้น ผมจะพยายาม<br /><br />ปล2. อาจจะเพราะความเย็นของน้ำฝนที่ทำให้จิตใจมันเย็นจนสงบได้รวดเร็ว?? หรือว่าผมปอด??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-1216732197423100404?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-38286826983874030392010-08-18T21:46:00.001+07:002010-08-18T21:46:53.051+07:00<div class="content"><p>เนื่องจากบัตรประชาชนหายอีกแล้ว เป็นครั้งที่สองในรอบหนึ่งปี</p> <p>เลยต้องไปทำใหม่อีก คราวนี้ต้องทำนอกเขตพื้นที่</p> <p>ก่อนที่จะทำบัตร ถ้าไม่ได้เอาทะเบียนบ้านมา ก็ต้องคัดสำเนาทะเบียนบ้านก่อน ผมใช้ passport เป็นหลักฐานว่าผมเป็นคนไทยแน่นอน และเสียค่าธรรมเนียม 10 บาท</p> <p>คัดสำเนาทะเบียนบ้านเสร็จก็ต้องมากรอกข้อมูลส่วนตัวต่าง ๆ ที่อยู่ ชื่อพ่อชื่อแม่ แล้วก็ไปถ่ายรูป</p> <p>จากนั้นก็จะได้กระดาษ A4 สีเหลืองบาง ๆ มีรูปเราติดอยุ่ มาหนึ่งใบ</p> <p>เสียค่าธรรมเนียมอีก 20 บาท พร้อมกับรับฟังคำอธิบายว่าให้มีรับบัตรตัวจริงวันที่ 18 ธันวาคม 2553 </p> <p>หา!!!! ธันวาคม 2553 นั่นมันปีหน้าเลยนี่หว่า(ด้วยความโง่ ตอนนั้นคิดอย่างงั้นจริง ๆ) แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ปีหน้าก็ปีหน้า</p> <p>เดินผ่านปฏิทิน เหลือบไปมองก็จะเห็นว่าปีนี้มันปี 2553 ไม่ใช่ 2552 เหมือนในนาฬิกาโทรศัพท์มือถือ</p> <p>แล้วไอ้ที่กรอกข้อมูลไปล่ะ เรากรอกปีใหนไปหว่า อนุมานว่ามันเป็น 2553 ก็แล้วกันเพราะว่าไม่เห็นเจ้าหน้าที่เค้าทัก</p> <p>ไม่เป็นไร ธันวาคม 2553 อีกไม่กี่เดือนเอง ยังไงตอนนี้เราก็ไม่ใช่คนเถื่อนแล้ว รอได้ ไม่รีบ</p> <p>หลังจากได้ใบประชาชนแล้ว ก็ไปทำบัตรประกันสังคมต่อ ที่สำนักงานประกันสังคม ข้าง ๆ กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน กระทรวงแรงงาน</p> <p>เขียนใบคำร้องว่าขอทำบัตรใหม่ เพราะว่าบัตรเก่าหาย </p> <p>ยื่นให้เจ้าหน้าที่ </p> <p>เจ้าหน้าที่บอกว่า นั่งรอสักครู่ เดี๋ยวปริ้นบัตรมาให้ค่ะ</p> <p>เรียบร้อยแล้วค่ะ</p> <p>เสร็จแล้ว</p> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-3828682698387403039?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-47395671062767565562010-07-03T12:31:00.006+07:002010-08-18T21:48:01.490+07:00<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH">ถามตัวเองประจำว่า ทำไมเธอไม่ไปไหน คิดจะลืมเธอ แต่เธอไม่เคยจะหายไป </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"><span style=""> </span></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH">ลบภาพเก่าๆที่เรา ยังมีให้กันในความหลัง สิ่งที่เธอทำ จดจำได้ทุกตอน </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"><span style=""> </span></span><span style="font-size:100%;"><b><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="TH"><br /></span></b></span></p><p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="font-size:100%;"><b><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="TH">*</span></b></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"> คืนนี้คงเป็นคืนที่ฉันรุ่มร้อน และคืนนี้อยากจะทำก็ทำได้เพียงอ้อนวอน </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"><span style=""> </span></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="font-size:100%;"><b><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;" lang="TH"><span style=""> </span>**</span></b></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"> อยากขอ พร ให้คืนนี้ฉันเข้านอนเพื่อลืมที่ผ่าน มา เฝ้าภาวนาให้ฉันลบภาพเธอ</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"><span style=""> </span></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"><span style=""> </span>ทิ้ง ไป ตื่นมาฉันคงอุ่นใจเมื่อพบว่าวัน นี้ มีฝนโปรยปรายเพื่อล้างน้ำตาให้หายไป </span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; font-style: italic;"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"><span style="font-style: italic;">คิดจะลืมเธอ แต่เธอไม่เคยจะเลือนหาย มันคงไม่ง่ายดาย ชีวิตไม่แน่นอน</span><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=UmeE7qc5MMc">Oficial MV</a><br /><br />เพลงนี้ความหมายของเนื้อเพลง เค้าภาวนาให้ลืมคนรักที่จากไป<br />แต่ผมฟังรวมกับดนตรีแล้วกลับมีอีกอารมณ์ที่ผุดขึ้นมา<br /><br />ถ้าเป็นผู้ชายในเพลงจริง ตอนนั้นผมคงภาวนาให้มันเป็นไปอยู่สองอย่าง<br />หนึ่ง ภาวนาให้ภาพของเธอจางหายไปจากสมองให้หมด<br />สอง ภาวนาให้ภาพของเธอกลายมาเป็นตัวเธอจริง ๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า</span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"></span><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" lang="TH"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-4739567106276756556?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-37769854946409450912010-06-27T15:27:00.003+07:002010-06-27T16:21:39.718+07:00ช่วงที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่(ตามกฏหมาย) ทำร้ายร่างกายตัวเองไปเยอะ<br />ตอนนี้ก็เริ่มจะเห็นผลลัพท์ของมันแล้ว โผล่ออกมาทีละอย่างสองอย่าง<br /><br />ใกล้เข้าพรรษาแล้ว ไม่เคยคิดว่าจะงดแอลกอฮอล์ในช่วงเข้าพรรษาเลย มักจะคิดว่าทำไมไม่งดกันช่วงออกพรรษาล่ะ ตั้งเก้าเดือน ได้บุญมากกว่าอีก<br /><br />เข้าพรรษาทุกที ไม่เคยคิดจะงดแอลกอฮอล์ในช่วงนั้นเลย เพราะว่าจะมีข้ออ้างว่าเราไม่ได้ดื่มแล้วไปทำให้ใครเดือดร้อนนี่หว่า<br />แต่ลืมไปว่าร่างกายที่เรามาอาศัยอยู่เนี่ย มันเดือดร้อน ร่างกายคงไม่บ่นไม่ว่าอะไรหรอก เพราะว่าถึงเวลาร่างนี้จะละลายกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของโลกอีก แล้วก็จะกลับมาใหม่ในอีกรูปแบบ เค้าไม่สนใจหรอก เค้าแค่ใจดีให้เราเข้ามาอยู่ ได้รับรู้ ได้รู้สึก ได้ใช้ชีวิตสั้น ๆ แล้วก็ต้องจากกัน ร่างกายก็ไม่มีวันตาย แค่เปลี่ยนรูป เราก็ไม่มีวันตาย แค่เปลี่ยนรูปเหมือนกัน<br /><br />ใช้ร่างนี้มาก็จะ 24 ปีแล้ว เหมือนกับว่าร่างกายของเราเค้าเติบโตไปใกลว่าตัวเราเยอะแล้ว อยากจะโตตามร่างกายบ้าง เค้าทำเพื่อเรา สนองความต้องการของเรา ยอมให้เราบังคับทำอะไรต่าง ๆ นา ๆ มาเยอะแล้ว<br /><br />ดูแลเค้าหน่อยละกัน<br />เข้าพรรษาปีนี้อยากให้เป็นปีแรกที่งดแอลกอฮอล์ได้ ขอใช้แค่คำว่าอยาก เพราะว่าไม่มั่นใจตัวเองเหมือนกัน<br /><br />ร่างนี้น่าจะอยู่ได้อีกซักสองรอบ อาจจะถึงสามรอบถ้าโชคดี ถ้าร่างกายไม่ท้อและพังไปซะก่อน<br /><br />แสดงว่าเราก็กำลังจะเข้าสู่ครึ่งหลังของชีวิตแล้วสินะ<br />ยังไม่มีอะไรเลย หลักประกันว่าจะเลี้ยงร่างกายตัวเองได้ตลอดรอดฝั่งก็ยังไม่มี ไม่ต้องไปพูดถึงร่างกายคนอื่นที่อยากให้เค้ามาอยู่ด้วยเลย<br />จากที่เคยคิดว่าเหลือเวลาอีกเยอะ เดี๋ยวค่อยทำก็ได้ คงต้องบอกให้ตัวเองเปลี่ยนความคิดซักที บอกมันว่าเวลาเหลืออีกไม่เยอะแล้วนะ อย่าทำให้ตัวเองต้องมาบ่นตอนที่ไม่มีร่างกายให้อาศัยแล้ว ว่าตัวเองนั้น "เสียชาติเกิด"<br /><br />ปล. พล่ามมายืดยาวแต่สุดท้ายก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับชีวิตนี้อยู่ดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-3776985494640945091?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-55096678860204493322010-06-12T20:08:00.005+07:002010-06-12T20:40:48.252+07:00ต้องเดินทางกลับที่พัก ต้นทางจากห้องเพื่อน<br />คิดอยู่ว่าจะแท๊กซี่รวดเดียวถึงห้อง หรือว่าจะนั่งรถเมล์เล่นแล้วแต่คนขับรถเมล์จะพาไป<br />คิดได้แล้ว นั่งรถเมล์แล้วต่อด้วยรถไฟฟ้าจบที่จักรยานยนต์ดีที่สุด<br />แวะกิน บะหมี่เกี๊ยวน้ำหมูแดง คิดขึ้นมาว่าจะจำรายละเอียดระหว่างเดินทางให้ได้มากที่สุด<br />ผลลัพท์ก็ได้มาเท่านี้<br /><br />เดินไปป้ายรถเมล์แวะซื้อลูกชิ้นไปสามสิบบาท<br />เห็นผู้หญิงคนหนึ่งหน้าเหมือนเพื่อนเลยหยุดมอง<br />ขึ้นรถเมล์สาย 97 ว่างทั้งคัน ขึ้นมากับผู้ชายอีกหนึ่งคน กระเป๋าบอกว่ารถสายนี้ไปรถไฟใต้ดิน<br />รถเมล์จอดรับชายสพายกระเป๋าเป้สีดำขึ้นรถ<br />รถเมล์ไม่ยอมจอดรับสาว ๆ ที่ป้ายรถเมล์ เพราะกลัวจะไม่ทันไฟแดง<br />รถเมล์บีบแตรไล่รถที่ไม่ยอมออกตัวหลังจากไฟเขียว(คนละแยกกับข้างบน)<br />ผ่านร้านตัดเสื้อ จำชื่อร้านไม่ได้<br />ลงจากรถเมล์เดินข้ามถนนมาสถานีรถไฟฟ้าเห็นยายคนหนึ่งนั่งขายพวงมาลัยอยู่<br />เห็นร้าน 108 shop<br />เดินข้ามถนนกลับไปซื้อน้ำเปล่า ไม่ใช่ 108 shop ลูกสาวเจ้าของร้านเป็นคนยิงบาร์โค้ด<br />หยิบหลอดออกมาแล้ววางไว้ที่เดิม<br />กินลูกชิ้นจนหมด ที่ทางลงสถานีรถไฟฟ้า<br />เดินกลับลงมาซื้อพวงมาลัยจากยายคนนั้น<br />มีผู้หญิงยืนหาเศษตังค์ที่จะจ่ายค่าพวงมาลัยอยู่(ตอนแรกเค้าจะจ่ายแบงค์ร้อยแต่ยายไม่มีทอน)<br />มีคนมายืนแจกใบปลิวบวชพระ 100000 รูปฟรี อย่างน้อยหนึ่งพรรษา ช่วงเข้าพรรษา<br />โดนตรวจกระเป๋าโดยพนักงานชายที่ยืนอยู่ด้านขวา<br />ไม่ได้รูดซิปกระเป๋าสพาย<br />เดินส่วนกับผู้หญิงชุดขาวที่เดินมากับแฟน มองหน้าเค้า แฟนเค้าก็เลยมองหน้าเรา<br />มีผู้หญิงเสื้อเขียวยืนอ่านราคาค่าเดินทางอยู่ที่ตู้หยอดเหรียญ<br />ไฟที่ป้ายบอกว่าต้องขึ้นรถไฟฝั่งใหนเสีย<br />ลงบันไดเลื่อนตามผู้หญิงเสื้อเขียวคนนั้น<br />มีพนักงานคอยห้ามไม่ให้ขึ้นรถไฟก่อนที่เค้าจะเดินตรวจทั้งขบวนเสร็จก่อน(สวยด้วย)<br />นั่งที่เก้าอี้ด้านขวาตัวแรกที่เจอ<br />ลุกให้คนนั้งที่สถานีจัตุจักร<br />โดนฝรั่งมองหน้า<br />ร้านตัดผมตรงหัวมุมปากซอยสุทธิสารคนเต็ม<br />พนักงานร้านเช่าหนังถามนามสกุลซ้ำ<br />...<br /><br />ตอนนี้กลิ่นดอกมะลิเริ่มลอยฟุ้งในห้องแล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-5509667886020449332?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-77815125007992847192010-04-21T00:17:00.003+07:002010-04-21T00:47:09.819+07:00ไม่ได้เขียน blog มานาน เอาซะหน่อย บรรยากาศมันเป็นใจ(ลมเย็น ๆ ณ ระเบียงตากผ้า)<br /><br />อยู่ดี ๆ ผมก็คิดถึงแม่ คิดถึงแบบที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน<br /><br />ผมไม่ค่อยอยากจะกลับบ้านเท่าไหร่(ในวันหยุด) คิดว่าตัวเองควรจะมีความเป็นอิสระ อยากจะอยู่ที่ใหนก็ได้ ใช้ชีวิตในแบบที่อยากเป็น ในแบบที่สังคมครอบครัวของคนไทยไม่ค่อยจะเห็นด้วยเท่าไหร่ อยากทำอะไรก็ทำ<br />แต่ผมมีแม่ที่เข้าใจผมนะ เค้าสามารถปล่อยผมไปใหนก็ได้(ถ้าผมเอ่ยปาก) บางครั้งก็สนับสนุนด้วยซ้ำ<br />แต่ผมก็ยังไปคิดอีกกว่ามันยังไม่พอ เพื่อนคนอื่นได้อิสระมากกว่าผมอีก ทำไมผมไม่ได้อิสระอย่างงั้นบ้าง<br /><br />ผมอยู่กับแม่มาตลอด เพิ่งจะได้อยู่ห่างกันก็ตอนเรียนมหาวิทยาลัย<br />ตอนเรียนก็หาเรื่องไม่กลับบ้าน หากิจกรรมทำเรื่อยเปื่อย เพื่อให้มีเหตุผล เพื่อให้ไม่ต้องบอกแม่ว่าไม่อยากกลับบ้าน<br /><br />แต่ถ้าได้กลับบ้านแล้วได้อยู่กับแม่ ผมก็จะนอน นอนแบบว่านอนจริงจังอะ นอนจนทำให้แม่เค้าโกรธ แต่ว่ารู้สึกดีนะ รู้สึกว่าเค้าดีใจที่เรากลับบ้าน แต่ว่าก็ต้องมาอารมณ์เสียในเรื่องเดิม ๆ มันจะเห็นก็ตอนที่เราจะกลับนั่นแหละ ว่าแม่เค้ารู้สึกยังไง<br /><br />แม่จะว่าผมเสมอถ้าผมไปซื้อข้าวกินโดยที่บ้านตัวเองก็มีข้าวอยู่<br />แม่ผมชอบที่จะทำกับข้าวให้ผมกิน เพราะว่าแม่ผมมั่นใจว่าผมจะอิ่มและปลอดภัย และมันน่าจะเป็นสิ่งที่แม่ผมทำทิ้งไว้ให้ได้ถ้าแม่ผมต้องไม่อยู่กับผม<br />แม่ต้องเข้าเวร(แม่ผมเป็นผู้คุมเรือนจำหญิงไม่ใช่พยาบาล สัปดาห์ละสี่วันเป็นอย่างต่ำ แต่เดี๋ยวนี้น้อยลงแล้ว)<br /><br />ผมใช้ชีวิตคนเดียวตั้งแต่ประถมสี่ ปั่นจักรยานไปโรงเรียนเอง นอนคนเดียว หุงข้าวกินเอง ซักผ้า รีดผ้าเอง<br />แต่ว่าก็จะมีอย่างหนึ่งที่เชื่อมระหว่างผมกับแม่เวลาที่แม่ไม่อยู่บ้าน มันคือกับข้าวที่แม่ผมทำทิ้งไว้ให้กิน(แต่ยังไงก็ต้องหุงข้าวเอง)<br />ถ้าต้องเข้าเวรติดต่อกันหลายวัน แม่ก็จะทำกับข้าวที่ทำทีเดียวแล้วกินได้นาน ๆ<br /><br />เดี๋ยวนี้แม่ทำกับข้าวไม่อร่อยเหมือนเดิมแล้ว เพราะว่าไม่ค่อยได้ทำ เนื่องจากไม่รู้จะทำให้ใครกิน(จะมีใครนอกจากผม)<br /><br />กับข้าวฝีมือแม่ มันคือรสชาติของครอบครัวนะ ผมคิดอย่างงั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-7781512500799284719?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-58362667145480368362010-03-15T12:21:00.003+07:002010-03-15T12:58:59.744+07:00เลือกทางเดินด้วยตัวเอง เชื่อในการเดินของตัวเอง เชื่อในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำไป มั่นใจว่ามันดี มั่นใจว่าไม่ทำให้ใครเดือดร้อน คิดว่าตัวเองมีความสุข คิดว่าทำให้บางคนมีความสุข คิดว่าตัวเองเดินมาถูกทาง<br /><br />พอดีนับถือพุทธศาสนา เลยลองเอาธรรมข้อนี้มาจับดู<br /><br />กาลามสูตรกังขานิยฐาน 10 หมายถึง วิธีปฎิบัติในเรื่องที่ควรสงสัย หรือหลักความเชื่อ<br /><br />1.อย่าปลงใจ เชื่อ ด้วยการฟังตามกันมา (มา อนุสฺสเวน)<br />2.อย่าปลงใจ เชื่อ ด้วยการถือสีบๆกันมา (มา ปรมฺปราย)<br />3.อย่าปลงใจ เชื่อ ด้วยการเล่าลือ (มา อิติกิราย)<br />4.อย่าปลงใจ เชื่อ ด้วยการอ้างตำรา หรือคัมภีร์ (มา ปิฏกสมฺปทาเนน)<br />5.อย่าปลงใจ เชื่อ เพราะตรรก (มา ตกฺกเหตุ)<br />6.อย่าปลงใจ เชื่อ เพราะอนุมาน (มา นยเหตุ)<br />7.อย่าปลงใจ เชื่อ ด้วยการคิดตรองตามแนวเหตุผล (มา อาการปริวิตกฺเกน)<br />8.อย่าปลงใจ เชื่อ เพราะเข้าได้กับทฤษฎีที่พินิจไว้แล้ว (มา ทิฏฐินิชฺฌานกฺขนฺติยา)<br />9.อย่าปลงใจ เชื่อ เพราะมองเห็นรูปลักษณะน่าจะเป็นไปได้ (มา ภพฺพรูปตาย)<br />10.อย่าปลงใจ เชื่อ เพราะนับถือว่า ท่านสมณะนี้เป็นครูของเรา (มา สมโณ โน ครูติ)<br /><br />ความเชื่อในแบบของเราเข้าไปอยู่ในสิบข้อนี้อย่างน้อยห้า<br />ทำไงล่ะทีนี้??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-5836266714548036836?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-24284985491663949172010-02-17T15:53:00.004+07:002010-02-18T10:28:45.725+07:00เป็นโรคความดันไปเรียบร้อยแล้ว<br /><br />ไปโรงพยาบาล ตรวจหัวเข่า ได้เอ็กซ์เรย์สมใจ ผลปรากฏออกมาว่าไม่มีปัญหาอะไร เข่ามันเคยเจ็บมันก็เจ็บได้อีก เป็นเพราะว่าน้ำหนักมากเกินไป ถ้าข้างนี้เจ็บได้ เดี๋ยวอีกข้างก็เจ็บเพราะว่ามันรับน้ำหนักมากไป<br /><br />คือสงสัยเรื่องที่ว่าทำไมมันเดินไม่ได้เหมือนเดิม องศาในการเดินมันไม่เหมือนเก่า แต่ว่าหมอวินิจฉัยแล้วว่าไม่เป็นไรก็ต้องไม่เป็นไรสิ<br /><br />ลดน้ำหนักเท่านั้น ถึงจะช่วยได้<br /><br />ปัญหานี้หมดไป ปัญหาต่อไปคือ พยาบาลวัดความดันถึงสามครั้ง ก่อนตรวจสองที หลังตรวจอีกหนึ่ง ได้มา 160/110 ป้าด!!!!<br /><br />นัดพบแพทย์เพื่อดูอาการต่อทันที ไม่ใช่โรคข้อกระดูกนะครับ โรคความดัน ต้องงดข้าวงดน้ำเพื่อไปเจาะเลือดด้วยในวันนัด<br /><br />สุดท้ายวันนี้ได้ยามากิน หนึ่งชุด หมอทิ้งท้ายไว้ด้วยว่า "คุณเข้าใจปะ ว่าต้อง<span style="font-weight: bold;"> กินไปตลอดชีวิต</span> มันอาจจะหายหรือว่า ไม่หายก็ได้ อันนี้หมอบอกไม่ได้ แต่ว่าต้องกินไปเรื่อย ๆ แหละ นับจากนี้ แต่ว่าอาจจะหยุดก็ได้นะ ไม่แน่เหมือนกัน"<br /><br />เพิ่มงานให้กับชีวิตประจำวันอีกหนึ่งอย่าง คือ ต้องกินยาความดันทุกเช้า<br /><br />ไอ้คำว่า "ตลอดไป" เนี่ยเป็นคำขยายที่ทรงพลังมาก ทั้งในทางลบ หรือทางบวก ลองดูสองประโยคนี้เป็นตัวอย่าง<br /><br />กินยาลดความดันตลอดไป<br /><br />รักผู้หญิงคนนี้ตลอดไป<br /><br />มันเป็นคำขยายประมาณว่า รู้สึก น้อย ๆ แต่ต้องรู้สึกไป นาน ๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-2428498549166394917?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-27609621396069981222010-02-17T00:24:00.003+07:002010-02-17T00:44:48.656+07:00เนื่องจากว่าตอนนี้มีอุปสรรคในการใช้ชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง คือหัวเข่าข้างขวาที่มันสูญเสียความสมบูรณ์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฟุตบอล แบทมินตั้น บาสเก็ตบอล อะไรที่มันต้องใช้การเคลื่อนไหวอย่างฉับพลันนั้น คงจะเล่นไม่สนุกอีกต่อไปแล้ว <br /><br />มานึกดูว่าเส้นเอ็นของเรามันไปฉีกขาดตอนใหนหว่า เดินอยู่ดี ๆ หัวเข่ามันถึงเลื่อนหลุดออกมาซะงั้น หมอถามว่าเคยประสบอุบัติเหตุรึเปล่า ตอนตอบก็บอกว่าไม่ ตามประสาคนไข้ทั่วไป แต่กลับมานึกดูแล้ว ตอนที่แท๊กซี่ยางแตกแล้วชนกับรั้วกั้นสะพาน หัวเข่าหัวเราไปกระแทกจนเดินเกือบจะไม่ได้ไปหนึ่งวันนี่หว่า ตอนนั้นเจ็บหัวเข่าด้านใน เวลาเดินแล้วรู้สึกแปลบ ๆ แต่ว่ามันหายเร็วเหมือนกัน ก็เลยไม่เอะใจ<br /><br />อุปสรรคอย่างแรกคือโรคอ้วน อันนี้ก็เป็นเพราะว่าทำตัวเอง ไม่ควบคุมอาหารเอง<br />(ไม่นับอาการ หน้าเหียก ตัวดำ เป็นอุปสรรคนะ ถ้านับก็ขุดหลุมฝังตัวเองใต้โคนต้นไม้ให้เป็นปุ๋ยไปเหอะ คุ้มกว่ามีชีวิตอยู่เยอะ)<br /><br />อุปสรรคอย่างที่สองคือโรคความดัน อันนี้ก็เป็นผลมาจากข้อแรก แล้วก็ลักษณะการประพฤติตัวที่ห้าวเป้งประกอบอีกด้วย<br /><br />อุปสรรคอย่างที่สามก็เพิ่งเล่าให้ฟังไป อันนี้จะเป็นผลมาจากข้อหนึ่งคืออ้วนจนเส้นเอ็นมันรับไม่ไหว หรือว่าจะเป็นเพราะอุบัติเหตุที่ว่าไปกันแน่ อันนี้ก็คงต้องมีการพิสูจน์กันต่อไปละกัน<br /><br />ทีนี้เราจะขจัดไอ้อุปสรรคสามอันนี้ได้อย่างไร <br /><br />ทั้งสามอย่างนี้สามารถปรับปรุงเพียงอย่างเดียว แต่ว่าได้ผลไปถึงสามข้อเลยทีเดียว นั่นก็คือความอ้วน<br /><br />งั้นก็เริ่มต้นด้วยการงดเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ก่อนละกัน(ไอ้ที่พิมพ์มายืดยาวไม่ใช่อะไรหรอก ก็แค่จะบอกว่าเลิกเหล้าแล้วนะ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-2760962139606998122?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-5564886382925773662010-01-06T10:12:00.005+07:002010-01-06T10:32:48.457+07:00หลังจากที่เพิ่งจะได้ฟังเพลง คราม ของ bodyslam (เค้าออก single มาตั้งแต่พฤษจิกายนปีที่แล้ว)<br /><br />ชอบมาก!!!!!!!!<br /><br />ผมฟัง bodyslam มาทุกอัลบัม ซื้อเก็บทุกอัลบัม(ตอนนี้เหลือแค่ซีดีช่วงที่วงเปลี่ยนเป็นสี่คน เพราะว่าเทปมันยานไปหมดแล้ว) รวมถึงอัลบัมของวง ละอ่อน<br /><br />หลังจากที่ไม่มี imeem ที่สามารถเล่นเพลงวนซ้ำ ๆ กันได้ การฟังเพลงครามของผมจึงต้องเป็นการโหลด youtube ให้เสร็จแล้วก็มานั่งกดให้มันเล่นใหม่ วนไปเรื่อย ๆ <br /><br />ผมชอบฟังเพลงเพลงเดียวซ้ำหลาย ๆ รอบ หลาย ๆ วัน ฟังมันเพลงเดียว<br />ตอนที่ bodyslam ออก single เพลงยาพิษ ผมก็ฟังเพลงในลักษณะนี้(ฟังเพลงเดียวอยู่เป็นอาทิตย์ ๆ)<br /><br />การที่ต้องฟังเพลงจาก youtube ทำให้ได้ดู MV ของเพลงนี้ไปในตัว<br />ตอนแรกก็ไม่คิดอะไร คิดว่านางเอกสวย ฉากสวย<br /><br />คิดว่ามันก็คงเป็น MV ที่เน้นความสวยงาม(ของสีครามแบบหม่น ๆ)<br /><br />แต่ว่ามาติดตรงที่ มีการขุดหลุมฟังศพในตอนท้ายเพลง เอ๊ะ มันยังไง?<br /><br />เลยลองมาดูใหม่ดีๆ MV นี้ดำเนินเรื่องไปพร้อมกับเพลงตลอดเวลา ทำให้ถ้าตั้งใจดูก็จะเข้าใจได้ง่าย<br /><br />เมื่อเข้าใจแล้วก็ทำให้ยิ่งชอบเพลงนี้เข้าไปอีก<br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7xCGm7nJtZ4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/7xCGm7nJtZ4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br />จากวิธีการฟังเพลง ชีวิตผมชอบอะไรที่มันซ้ำ ๆ ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงจนต้องวิ่งตามให้เหนื่อย(ขี้เกียจนั่นเอง)<br /><br />รึว่าผมจะชอบในสิ่งที่มันฝืนกับธรรมชาติ<br /><br />สุดท้ายแล้วชีวิตผมจะมีความสุขได้รึเปล่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-556488638292577366?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-76725499854099229492009-12-25T02:57:00.003+07:002009-12-25T03:24:46.641+07:00หลายปีมานี้ผมเปลี่ยนไปเยอะ<br /><br />ทั้งทางรูปลักษณ์ และทางความคิด<br /><br />มีวันหนึ่ง(เร็ว ๆ นี้) ผมได้นั่งรถไฟใต้ดินในช่วงเวลาที่คนไม่เยอะ ผมก็เลยเลือกที่จะนั่ง แล้วก็เอาหนังสือออกมาอ่าน เพราะว่าระยะทางใกลพอสมควร<br />และแล้ว รถไฟก็มาจอดที่สถานีนึง มีเด็กนักเรียนกับผู้ปกครองขึ้นมาเยอะมาก<br />จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่ง ลุกยืนให้คุณตาคนหนึ่งนั่ง แต่คุณตายังแข็งแรงอยู่ เลยบอกว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ลงแล้ว<br />ชายคนนั้นเลยบอกว่า "ไม่ได้ มันน่าเกลียด"<br />สะอึกครับ เพราะว่าผมนั่งอ่านหนังสือเฉย ๆ เลย แล้วดันมาพูดคำ ๆ นั้นในขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม(ที่นั่งอยู่) พอดี(เค้าคงไม่ได้ตั้งใจละมั้ง)<br />ผมได้แต่อมยิ้มแล้วก็นั่งอ่านหนังสือต่อไป<br /><br />เคยมีวันหนึ่ง(เหตุการณ์ในปีนี้) ผมได้นั่งรถโดยสารยี่สิบหน้าต่าง เพื่อไปเที่ยวที่หัวหิน โดนหลอกโดยคนขายตั๋วว่ารถคันนี้ไม่มีการจอดรับ "วิ่งรวดเดียวถึงเลย"<br />มันจอดรับทุกคนครับ<br />และในที่สุดที่นั่งในรถก็เต็ม<br />เมื่อถึงจุดจอดแห่งหนึ่งก็มีผู้หญิงรูปร่างอ้วนท้วนขึ้นมาบนรถแล้วก็มายืนอยู่ข้าง ๆ ผม(ที่นั่งอยู่)<br />เมื่อผมใช้สมองคำนวนแล้ว เหลือระยะทางอีกประมาณสามชั่วโมงก็จะถึงที่หมาย น่าจะพอทนได้ เลยตัดสินใจลุกให้ผู้หญิงคนนั้นนั่ง เพราะเข้าใจคนอ้วนด้วยกันว่ายืนนาน ๆ แล้วมันจะเจ็บเท้าแค่ใหน<br />กว่าจะถึงใช้เวลาเพิ่มไปอีกเกือบสองชั่วโมง โดยที่รถก็ยังคงจอดรับคนทุกคน(ใจดีจริง ๆ)<br />แต่ว่าการไปเที่ยวครั้งนั้นก็จัดว่าเป็นทริปที่ประทับใจมาก ๆ ครั้งหนึ่งเลยทีเดียว<br /><br />เคยมีวันหนึ่ง(เมื่อสี่ถึงห้าปีที่แล้ว) ผมได้นั่งรถโดยสารกลับบ้านที่เพชรบูรณ์(ปรับอากาศ ป.2)<br />รถคันนี้ก็ใจดี จึงจอดรับคนเรื่อย ๆ<br />มีนางพยาบาลขึ้นมาบนรถ ด้วยความที่ยังหนุ่มยังแน่นและน้ำหนักยังไม่มากเหมือนตอนนี้(ตอนน้ันหนักราว ๆ 70 kg ตอนนี้หนัก 105 kg)<br />ลุกให้เค้านั่งเลยครับ เค้าก็ปฏิเสธ ว่าไม่เป็นไร แต่ผมบอกไปว่าเดี๋ยวค่อยเปลี่ยนกันก็ได้<br />แต่ว่าผมก็ได้ยืนมองเค้าหลับจนถึงสถานีปลายทาง เป็นเวลาสี่ชั่วโมง<br /><br />ความจริงเรื่องการสละที่นั้งให้กับ "เด็ก สตรี(สำหรับผมแล้วทั้งที่มีครรภ์ และไม่มีครรภ์) และคนชรา" นั้น เป็นการกระทำเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงโลกได้หรอก<br /><br />ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าการทำแบบนี้จะเปลี่ยนแปลงโลกได้รึเปล่า<br /><br />ปัญหามันอยู่ที่ว่า "ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปรึเปล่า"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-7672549985409922949?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-69156725232328600512009-12-21T03:29:00.004+07:002009-12-21T04:42:35.253+07:00จบไปแล้วกับสัปดาห์แห่งการกลับไปสู่ถิ่นเดิมของผม อดีตนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ถิ่นที่ผมเคยเดินไปใหนมาใหนอย่างภาคภูมิ ถิ่นที่ยังคงเหมือนเป็นบ้านหลังที่สาม หรือที่สี่ (อันนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าหลังใหนจะนับเป็นบ้านที่แท้จริง เพราะว่าเปลี่ยนมาเยอะเหลือเกิน)<br />รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน เพียงแต่ว่าเพื่อน ๆ อยู่กันไม่ครบ และเวลาเข้าร้านเหล้า ไม่สามารถเดินไปชนแก้วกับโต๊ะข้าง ๆ ได้เหมือนเมื่อก่อน(ทะลึ่งไปรับช้าเอง)<br /><br />เป็นสัปดาห์ที่เหนื่อยเหมือนกัน ตารางเวลาจะเป็นแปดโมงเช้า ไปซ้อมรับปริญญา จนถึงหนึ่งทุ่มก็ไปนั่งก่งก๊ง กับเพื่อน ๆ กว่าจะได้นอนก็ตีสองตีสาม(เป็นเวลาสามวันติด ๆ)<br />อยากจะหลับตอนที่ซ้อมก็หลับไม่ลง เพราะว่าที่นั่งทรมานมากมาย หลังก็ยังปวดอยู่ ได้นั่งงอหลังทั้งวันแบบนี้ไม่ค่อยดีแน่<br /><br />"ได้เจอคนที่อยากจะเจออีกซักครั้ง(ครั้งสุดท้ายก็ยังดี) อยากจะเข้าไปคุย อยากจะทำอะไรในสิ่งที่เราไม่ได้ทำตอนที่เราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ก็ได้เพียงแค่เดินสวนกัน เค้ามองไม่เห็นเราด้วยซ้ำ"<br /><br />ในวันรับจริง ผมมีความคิดว่า น่าจะรู้สึกแบบว่า "ขนลุก"<br />ในวินาทีที่ยื่นมือออกไปพระราชทานรับปริญญาบัตร มีแต่ความคิดที่ว่าอย่าลืมเอางาน ต้องเดินถอยหลังให้เร็ว ถอยเสร็จแล้วอย่าลืมทำความเคารพ ต้องหมุนตัวไปทางใหน<br />สุดท้ายก็ลงมาจากเวทีได้โดยสวัสดิภาพ และอย่าลืมแนบปริญญาบัตรไว้กับตัวด้วย<br />เมื่อเสร็จสิ้นพิธี ทุกคนที่นั่งรอเวลาปล่อยตัวอยู่ก็ตะโกนดีใจกันถ้วนหน้า<br />ผมเชื่อเลยว่า เป็นความดีใจที่จะได้กลับซักที<br /><br />คืนหนึ่งในตอนที่นั่งดื่มกัน หลังจากรับจริงไปแล้ว เพื่อน(ที่รับไปเมื่อปีที่แล้ว)ทิ้งท้ายด้วยคำถามที่ว่า รู้สึกภูมิใจรึเปล่าวะ??<br />สำหรับผมคงมีเพียงคำตอบเดียวสำหรับคำถามนี้ คือ ไม่ว่ะ<br />ใช่ ถูกต้อง ไม่มีเลยจริง ๆ ไม่เหลือเลยจริง ๆ เทียบไม่ได้กับตอนที่สอบเข้ามาเรียนเลย<br /><br />แสดงว่าเราใช้เวลาในการอยู่ในมหาวิทยาลัยไม่ถูกต้องแน่ ๆ เพราะว่าเราไม่ได้ภูมิใจในสิ่งที่ผ่านมาเลยสักนิด<br />อีกหนึ่งเหตุผลที่ตอกย้ำว่าเราใช้เวลาผ่านเลยไปสี่ปีเต็ม ๆ อย่างไม่ค่อยจะมีความหมายคือ เราจำรายละเอียดปลีกย่อยได้น้อยมาก ๆ นั่นน่าจะเป็นผลมาจากไม่มีเหตุการณ์ที่เราประทับใจบ่อยซักเท่าไหร่<br />เหตุการณ์ที่จำได้ส่วนใหญ่จะเป็นเหตุการณ์ที่เราสนุกอยู่กับเพื่อน<br />รึว่านั่นแหละคือสิ่งที่เราได้จากมหาวิทยาลัย<br />เพื่อนที่ไม่อยากจะเล่าปัญหาให้เราฟัง เพราะว่าเป็นเรื่องส่วนตัว<br />เพื่อนที่จะเรียกเราไปกินเหล้าเพราะเคยชินว่ายังไงเราก็ต้องไปร่วมวงด้วย(และเวลาเมาแล้วเป็นคนสนุก)<br /><br />ดังนั้นตอนนี้ผมจึงควรที่จะเริ่มรักษาระยะห่างอีกครั้ง สินะ<br />ถึงเวลาดำเนินชีวิต ชีวิตใครชีวิตมัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-6915672523232860051?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-45522369694353119952009-12-10T00:41:00.004+07:002009-12-10T01:05:35.948+07:00จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ชอบคุยคนเดียว คุยได้เป็นเรื่องเป็นราว<br />โตขึ้นมาหน่อยก็เก็บตัวอยู่ในห้องคุยกับตัวเอง อ่านหนังสือ ฟังเพลง เน้นว่าคนเดียว<br />โตขึ้นมาอีกนิดนิสัยคิด พูด กับตัวเองมันก็ติดมา เวลาทำอะไร ที่ไม่ค่อยใช้สมาธิเท่าไหร่ มักจะใช้เวลานั้นจินตนาการถึง เหตุการณ์ที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ บางครั้งนั่งมอเตอร์ไซด์อยู่ก็สามารถคิดได้โดยที่ลืมไปว่านั่งมอเตอร์ไซด์อยู่<br /><br />เหตุการณ์ที่ชอบคิดอย่างเช่นมีสาวสวย รวย หรู มาหลงรัก ด้วยเหตุการณ์ประหลาด ๆ(ส่วนใหญ่เหตุการณ์ลักษณะนี้จะเกิดขึ้นตอนที่แอบชอบใครสักคน)<br />แต่ส่วนใหญ่(อันบนล้อเล่น)จะเป็นเหตุการณ์ที่ได้สิ่งของที่อยากได้(ซึ่งในความเป็นจริงไม่มีเงินซื้อ) โดยที่ก็ต้องมีเหตุการณ์แปลก ๆ ทำให้ได้มาเหมือนกัน<br /><br />การทำอย่างนี้มันทำให้ช่วงเวลาที่ไม่ได้ใช้สมอง หรือสมาธินั้น มีความสุขขึ้นมาได้<br />อาจจะเป็นอันตรายกับสุขภาพจิตของตัวเอง หรือว่าเรื่องระบบความคิดต่าง ๆ อาจจะเพี้ยนไปได้<br />ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งแยกไม่ออกว่าอันไหนเราคิดขึ้นมาเอง หรืออันไหนมันคือความจริง งานก็จะเข้าได้ง่าย ๆ<br /><br />แต่ว่าเหตุการณ์(สมมติ ที่เกิดขึ้นจริง) มันก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้งในหัว<br /><br />วันนี้ตอนอาบน้ำ ก็เลยคิดไปเล่น ๆ ว่าแม่ซื้อกล้องถ่ายรูปให้ เป็นรุ่นที่อยากได้พอดี<br />แต่ว่าก็ต้องทำเท่ห์ ตามความคิดว่า ถ้าทำงานแล้วก็ต้องห้ามขอเงินพ่อแม่<br />บอกไปเลยว่าไม่ต้องซื้อให้หรอก เดี๋ยวเก็บเงินซื้อเอง สามหมื่นกว่าบาทเอง เก็บเดือนละพัน สามสิบเดือนก็ได้แล้ว<br /><br />คือว่าสมองมันคิดไปอย่างงั้นจริง ๆ<br />ก็เลยชุกคิดได้ว่า(แว๊บกลับมาคิดในแบบโลกความจริง) สามสิบเดือนที่คิดไปเมื่อกี้ ก็คือสองปีครึ่ง นานเหมือนกัน<br />เราคิดได้แค่ เก็บตังค์ซื้อกล้องถ่ายรูป ได้ตัวเดียว<br />สองปีครึ่งได้แค่กล้องถ่ายรูป<br /><br />ความจริงสองปีครึ่งมันก็ได้อะไรเยอะอยู่เหมือนกัน<br /><br />ความจริงปีครึ่งที่ผ่านมานี้เราก็เพิ่งจะมีสมบัติที่ได้มาจากนำพักน้ำแรงอยู่อย่างเดียวก็คือ โคมไฟ<br /><br />จะไปเอาอะไรมากกับอนาคต<br /><br />คิดเองเออเองก็มีความสุขดีแล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-4552236969435311995?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-22067271828024100702009-12-09T02:52:00.006+07:002009-12-09T03:13:00.866+07:00หลายครั้งเราต้องใช้อารมณ์ในการทำอะไรซักอย่าง ส่วนใหญ่เป็น<br />บางครั้งก็ต้องเก็บกดอารมณ์เอาไว้ ไม่ใช้มันให้พร่ำเพื่อ<br /><br />บางทีก็อยากทำให้อารมณ์มันดีเข้าไว้จะได้มีความสุขกับชีวิต แต่ก็ไม่ทุกครั้ง<br />แต่ส่วนใหญ่แล้วมันจะไม่ค่อยดี เพราะว่าสันดานเป็นคนแบบนั้น<br /><br />ใครจะรู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น ตัวเองยังไม่รู้เลย<br /><br />บางครั้งก็ปล่อย ๆ ไป ช่างหัวมัน(ถึงตอนนี้ก็ได้หลายกิโลแล้ว)<br />แต่บางครั้งมันก็ไม่อยากจะทน หมดอารมณ์ ใครอยากทำอะไรก็ทำไป<br /><br />ผมไม่ใช่คนที่เรียบร้อยถ้าหากอยู่บ้านคนเดียว ถ้าอยู่กับแม่ก็จะโดนด่าอยู่เรื่อย ๆ<br />แต่แม่จะเฝ้าบอกผมอยู่เรื่อยว่าอย่าทำอย่างงี้ถ้าต้องไปอยู่กับญาติคนอื่น แล้วมันก็ได้ผลด้วย ผมเชื่อ และมันฝังอยู่ในหัวผม ผมเหมือนเป็นคนเรียบร้อยในสายตาคนอื่น<br />มีแต่แม่เท่านั้นที่รู้ว่าจริง ๆ แล้วผมเป็นคนอย่างไร<br />ผมเพียงแต่รักษาระยะห่างของคนแต่ละคนเอาไว้ รักษาไว้ด้วยความเกรงใจ ความเคารพ<br /><br />ผมเคารพสิทธิของแต่ละคน และผมก็ไม่อยากให้ใครมาละเมิดสิทธิของผม แต่บางครั้งผมอาจจะไปละเมิดสิทธิของคนอื่นบ้าง แต่ก็เชื่อเถอะว่าผมไม่ได้ตั้งใจ<br /><br />เพียงแต่ต้องการแสดงให้เห็นว่า กูยังอยู่ตรงนี้ กูยังอยากที่จะทำอะไรอยู่บ้าง อยู่ตรงนี้<br /><br />เมื่อถึงเวลาที่ผมจะหมดความเกรงใจ ก็อย่ามาเกลียดกัน เพราะตอนนั้นผมก็จะไม่อยู่ให้เห็นหน้าแล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-2206727182802410070?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-70318864989304758882009-12-03T18:30:00.002+07:002009-12-03T18:35:09.283+07:001 - เฮ้ย ไอ้ตุ๊กแกตัวนี้มันน่าฆ่าทิ้งว่ะ มึงว่าปะ<br /><br />2 - เออ กูก็ไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่ แต่ว่ากูไม่ได้กลัวมันนะ<br /><br />1 - กูก็ไม่ได้กลัว แต่ว่ากูไม่อยากเข้าใกล้มัน เมิงเข้าไปฆ่ามันให้กูหน่อยดิ รกหูรกตาว่ะ<br /><br />2 - อ้าว แล้วทำไมมึงไม่ไปฆ่ามันเองละ มึงก็ไม่ได้กลัวมันหนิ<br /><br />1 - กูไม่อยากทำบาป ไอ้เกลียดก็เกลียดแหละ เกลียดมากเลยหละ<br /><br />2 - กูไม่ได้เกลียดมันมากเท่ามึงนิ ทำไมกูจะต้องไปฆ่ามันด้วยวะ<br /><br />1 - งั้นกูเลี้ยงเบียร์สามขวด มึงไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้เลย กูจะออกไปซื้อเบียร์มารอ<br /><br />2 - เออ ก็ได้วะ นี่กูต้องฆ่าสัตว์เพราะว่าอยากกินเบียร์หรอวะ<br /><br />1 - โอเค กลับมากูต้องไม่เจอมันเสนอหน้าอยู่บนข้างฝาแล้วนะ<br /><br />2 - เออ ๆ รีบไปให้ไวเลย<br /><br />.<br />.<br />.<br />.<br /><br />1 - เป็นไงวะ เรียบร้อย?<br /><br />2 - เออ แม่งกว่าจะตาย กูต้องทุบจนหัวมันเละ<br /><br />1 - เออดี ม่ะ กินเบียร์กัน<br /><br />.<br />.<br />.<br />.<br /><br />3 - เฮ้ย พวกมึงเห็นกุ๊กกา กูปะ<br /><br />1 - ไม่เห็นว่ะ แล้วไอ้ตัวตุ๊กกานี่มันเป็นตัวยังไงวะ<br /><br />3 - มันก็เหมือนกับตุ๊กแกน่ะแหละ ก็แค่มันแพงกว่า แล้วแฟนกูชอบ กูเลยซื้อมาเลี้ยงไว้ ว่าจะเอาไปให้เป็นของขวัญวันเกิด ตัวเป็นหมื่น สาด<br /><br />1 - เฮ้ย แล้วบ้านเมิงมีตุ๊กแกปะวะ<br /><br />3 - ไม่มีนะ กูเพิ่งซื้อไอ้ตัวตุ๊กกามาเมื่อวานนี้<br /><br />1 - ฉิบหายละ ไอ้สองมันฆ่าทิ้งไปละ<br /><br />2 - อ้าวสาด ไอ้หนึ่ง มึงเป็นคนบอกให้กูฆ่าเองนี่หว่า กูไม่ได้อยากจะฆ่ามันซะหน่อย<br /><br />1 - แต่มึงกินเบียร์กูอะ มึงไม่ได้ฆ่าฟรี ๆ นี่หว่า<br /><br />2 - อ้าวกูก็นึกว่าเพื่อนซื้อเบียร์มาให้กิน<br /><br />.<br />.<br />.<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-7031886498930475888?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-64114111023638896682009-11-30T15:34:00.002+07:002009-11-30T20:34:29.746+07:00เพราะว่าชอบทำให้ห้องรก<br />ไม่ค่อยชอบซักปลอกหมอน<br />ขี้เกียจซักผ้าปูที่นอน<br />ชอบลืมเก็บที่นอน<br />อยากนอนเปิดไฟ<br />นอนหลับก็ยังกรน<br />ตอนนอนต้องกระดิกเท้า<br /><br />ต้องอยู่คนเดียว!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-6411411102363889668?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-53266907068297947762009-11-11T04:03:00.002+07:002009-11-11T04:09:36.065+07:00มันหลั่งไหลพรั่งพรูออกมามากมาย แต่ว่าไม่อาจหยิบมาเรียงร้อยเป็นถ้อยคำได้ทัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-5326690706829794776?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-91341131596954991842009-10-25T01:48:00.005+07:002009-10-25T02:40:19.872+07:00ได้หนังเรื่องนี้มาจากเพื่อน(หนึ่งในเพื่อนสนิท) เพื่อนบอกว่า "มึงน่าจะชอบ กูเห็นมึงดูบอร์น(Jason Bourne)ตั้งหลายรอบ สายลับเหมือนกัน แต่ว่าสมจริงกว่า"<br /><br /><br />เนื้อเรื่องประมาณว่า สายลับปลดประจำการ ทุ่มเทเวลาที่เหลือให้กับลูกสาว แต่ว่าลูกสาวโดนลักพาตัวไป เลยไปตามหาลูกสาวกลับคืนมา<br /><br />เพื่อนผมมันบอกเพียงแค่นั้นแล้วก็เอา dvd ให้ผม แล้วก็ย้ำอีกว่าต้องดูให้ได้ เรื่องนี้ดีจริง ๆ(จำได้ลาง ๆ ว่ามันย้ำ)<br /><br />หลังจากเปิดดู<br /><br />ตื่นเต้นตลอด ชอบอาการสงบนิ่งของพระเอก(Liam Neeson) แต่ว่าทำไมผมรู้สึกว่าเค้าตื่นเต้นมาก แต่ว่าด้วยหน้าที่แล้วก็ประสพการณ์ทำให้จำเป็นต้องแสดงออกอย่างงั้น<br /><br />ที่ชอบอีกก็คือ เป้าหมายของพระเอก ไม่ใช่การช่วยโลก ไม่ใช่การช่วยประเทศ แต่ว่าเป็นการช่วยลูกสาวคนเดียว ซึ่งเป็นทั้งหมดที่เค้ามี<br /><br />เป็นหนังบู๊ที่รู้สึกว่ามีพลัง(แต่ยังไงหนังบู๊ที่ชอบที่สุดก็ยังเป็น Bourne ทั้งสามภาค)<br /><br />พลังแห่งความรักที่บริสุทธิ์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-9134113159695499184?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-30686572139269109642009-10-21T15:34:00.003+07:002009-10-21T16:23:50.825+07:00เพิ่งเคยอ่านนิยายกำลังภายในเป็นเรื่องแรก<br />หลังจากดูมาหลายเรื่อง และเลิกดู เมื่อถึงวัยที่จินตนาการเริ่มจืดจาง<br /><br />เลือกโกวเล้งเป็นท่านแรกในการลองดื่มด่ำกับความพิศดารพลิกแพลง อีกครั้ง<br />ชื่อเรื่อง จอมดาบหิมะแดง ใช้เวลาอ่านเกือบเดือน แต่อ่านจริง ๆ สองวันนิด ๆ<br />เป็นหนึ่งในชุด มีดสั้นของลี้น้อย เป็นเล่มสุดท้ายของชุด<br /><br />เหนือความคาดหมาย สนุกจนวางไม่ลง แต่ก็ต้องวาง ความรู้สึกตอนได้อ่านหนังสือนิยายแปลเล่มแรก(เทวา ซาตาน)กลับมาอีกครา<br />แต่อารมณ์ไม่เหมือนเดิม ตะวันตก ตะวันออก แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง<br />ชอบพระเอก โป้วอั้งเสาะ เก่งเกินมนุษย์ แต่ก็ไม่เก่งเกินมนุษย์ที่ด้อยกว่ามนุษย์<br />มีวิชาดาบที่โดดเด่น มีดวงตาที่เห็นในที่มืด ทุกอย่างเกิดจากการฝึกฝน<br />เป็นยอดฝีมือที่มีแต่คนหมายจะพรากชีวิตไปจากร่าง<br />เป็นสุภาพบุรุษ ที่เกือบจะพ้ายแพ้ต่ออิสตรีหลายครั้ง<br />นิยายกำลังภายใน พ้ายแพ้คือไร้ชีวิต<br /><br />ถึงตอนจบก็ง่ายแสนง่าย ศัตรูที่ต้องพบเจอ ไม่มีอะไรมากไปกว่าตัวเอง<br />ถึงขนาดศัตรูที่เก่งกาจที่สุดยังใช้ตัวมันเอง เพื่อฆ่าตัวมันเอง<br /><br />"ไยต้องเกรงกลัวความมืดมิด หากในหัวใจนั้นสว่างไสว"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-3068657213926910964?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-16748129338945486952009-10-19T01:04:00.000+07:002009-10-19T01:20:04.357+07:00อยู่ดี ๆ<br /><br />บอกแม่ว่ากางเกงที่ใส่ตัวละสองพันเก้าสิบ<br />เป้าแตกเพราะว่านั่งแท๊กซี่จะไปกินเหล้ากับเพื่อน แล้วเกิดอุบัติเหตุ เสียค่าปะไปอีกหกสิบบาท<br />ราคากางเกงตัวนี้เลยเพิ่มขึ้นอีกหกสิบบาท<br /><br />แม่คง งง เลยไม่ได้ด่าว่าอะไร<br />หรือเพราะเห็นว่าเราโตแล้ว(ส่วนตัวไม่คิดอย่างนั้นแม้สักเศษเสี้ยวของเส้นยาแดงผ่าแปด) ปล่อยมันไป จะทำอะไรก็ทำ<br /><br />คงไม่มั้ง<br /><br />คนเป็นแม่ คงไม่มีวันจะคิดแบบนั้นกับลูกแน่ ๆ<br />ถึงแม้ว่าวันที่จะได้เป็นแม่มันจะไม่มีวันเดินมาถึง(เป็นพ่อก็เหอะ จะมีวันนั้นรึเปล่า) แต่ก็พอจะเข้าใจอะไรต่ออะไรได้บ้างแหละ<br /><br />จากการพูดเปิดประเด็นแบบนั้น<br />มันทำให้อะไรหลาย ๆ อย่าง ดำเนินไปแบบที่เรารู้ว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้น(แต่ไม่ค่อยอยากให้เกิดนะ)<br />เริ้มด้วยการพูดแบบไม่คิด ก็จะเจออะไรต่อมิอะไรที่มันคิดไม่ได้<br /><br />นึกครึ้ม(ชอบคำนี้จัง ใช้ได้หลายสถานการณ์ ความหมายคล้าย ๆ ลองของ, ไม่ยั้งคิด)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-1674812933894548695?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-60810422152928189932009-10-08T15:22:00.000+07:002009-10-08T15:30:10.592+07:00รอยขาดของเสื้อตัวโปรดอยู่ในที่ลับ<br />ยามเมื่อเห็นรอยนั้น รู้สึกเสียดาย<br /><br />ยังใส่ต่อไป เสียดายและไม่มีใครเห็นรอยขาด<br />อยู่ด้วยกันทั้งวัน ใช้ชีวิตปกติ<br /><br />ถอดเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ เห็นรอยขาดอีกครั้ง<br />หงุดหงิด แล้วจะไปมองมันทำไม<br /><br />เห็นอยู่คนเดียว เครียดอยู่คนเดียว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-6081042215292818993?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-1878182793796488382009-10-05T18:00:00.001+07:002009-10-05T18:10:54.154+07:00นับว่าเป็นอีกเหตุการณ์ ที่เรียกได้ว่าเกือบตาย<br />อยู่ดี ๆ งานก็เข้า อยู่ดี ๆ ก็ให้ได้เสียวเล่น<br /><br />อาจเป็นเพราะเท๊กซี่คันนั้นเติมลมยางมาแข็งเกิน<br />อาจเพราะเศษซากจากการซ่อมสะพานยังคงหลงเหลืออยู่<br />อาจเพราะพื้นถนนที่ร้อนมากกว่าปกติยางเลยขยายตัว<br />หรืออาจเป็นเพราะ....<br /><br />เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็ว แต่ว่าจำได้ทั้งหมด<br />ตั้งแต่ได้ยินเสียงยางรถแตก(แต่ไม่รู้ว่ามันแตก)<br />เมื่อรถเสียหลักพุ่งชนรั้วกันรถตกถนน<br />จนกระทั่งรถลงมาจอดได้อย่างปลอดภัย(มีเจ็บบ้างเล็กน้อย และทรัพย์สินเสียหายอีกนิดหน่อย)<br /><br />ปกติคนทั่วไป อดรีนาลีน น่าจะหลั่งออกมาบ้าง<br />แต่ว่าทำไมเราไม่รู้สึกอะไรขึ้นเลย เปิดประตูออกมาดูรถก่อนที่เจ้าของรถจะออกมาดูรถตัวเองด้วยซ้ำ<br />แล้วก็เดินไปโบกแท๊กซี่อีกคันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น<br /><br />คงจะทำตัวเย็นชาอย่างนี้มาจนชิน<br />เย็นชากับคนใกล้ชิด<br />เย็นชาแม้กระทั้งกับตัวเอง<br />ประสาทสัมผัสมันก็เลยชินมั้ง<br /><br />เป็นเพียงอีกหนึ่งประสพการณ์เล็กน้อยในชีวิต<br /><br />ถ้าหากว่าครั้งนี้รถตกสะพานไป<br />คงจะได้เป็นประสพการณ์ครั้งยิ่งใหญ่ไปแล้วหละ<br /><br />ปล. เสียดายกางเกงยีนส์ตัวนั้นมากมาย ขาดยาวได้ใจมาก ปะเสร็จแล้วจะเป็นยังไงหนอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-187818279379648838?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-33062337061017734322009-09-29T12:42:00.001+07:002009-09-29T13:27:19.798+07:00คนหนึ่งยืนตากแดด ทำงานท่ามกลางเม็ดเหงื่อของตัว และเพื่อนร่วมงาน<br />นายหนึ่งนั่งตากแอร์ ทำงานท่ามกลางกลิ่มหอมเย็นเนียน และโต๊ะทำงาน<br /><br />คนหนึ่งใช้แรงกาย กับประสพการณ์อันเนิ่นนาน แลกได้สิ่งที่เรียกว่าปัจจัย ไม่ค่อยพอ<br />นายหนึ่งใช้สมอง กับใบปริญญาหนึ่งถึงสามใบ แลกได้สิ่งที่เรียกว่ามั่งคั่ง ได้มากล้น<br /><br />ไฉน แรงกายมีค่าได้เพียงนั้น<br />ไฉน สมองมีค่าได้ขนาดนั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-3306233706101773432?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-82433472794624464632009-09-23T11:01:00.000+07:002009-09-23T18:50:28.985+07:00ทำไมวันนี้หนาว เคยบอกว่าชอบความหนาว ชอบมาตั้งนาน ไยตอนนี้รู้สึกหนาว<br />เมื่อก่อนยามตัวหนาว ทนนั่งยืนทนตัวสั่น ไม่เคยบ่นไม่เคยกล่าวว่าหนาวร้าย ปล่อยไว้เดี๋ยวหนาวก็ลา<br /><br />เมื่อวันนี้หนาว เมื่อวานนั้นไม่เห็นหนาว พรุ่งนี้คงหนาว จะเจอกับหนาวนั้นอีกเมื่อไหร่ ใครจะรู้<br />ต้องเตรียมรับความหนาว ผ้าหนาห่มเสื้อหนาว อาจทำเราห่างจากความหนาวไกล เพราะตอนนี้ไม่อยากหนาว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-8243347279462446463?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-49631035929365984552009-09-15T13:44:00.000+07:002009-09-15T16:20:21.521+07:00open your terminal program(example on window use putty. on mac use iterm) and log in to host by ssh account<br /><br />go to modules folder /sites/all/modules<br /><br />on website, go to link where you want to click for download but click right botton and select copy-link-location option<br /><br />in your teminal program insert this command<br /><br />wget [paste copy-link-location] -O- |tar -xz<br /><br />ทะลึ่งเขียนภาษาอังกฤษด้วยนะคร้าบบบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-4963103592936598455?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-51447167854946174882009-09-07T00:53:00.000+07:002009-09-07T01:14:24.369+07:00ตัดสินใจยาก กับสิ่งที่อยากจะทำแต่ว่าต้องใช้ทรัพยากรบางอย่างแลกเพื่อให้ได้มา ทรัพยากรที่หลายคนกำลังต้องการ และคงยังต้องการกันไปอีกนาน พอได้อยู่ในสถานการณ์ที่ต้องตัดสินใจว่าจะแลก ดีรึเปล่า แลกไปแล้วจะคุ้มรึเปล่า<br /><br />เวลานั้นสมองเราก็จะหาทางออกที่น่าจะคุ้มกว่า สมองเราจะหาข้ออ้างที่สามารถจะบิดเบือนความต้องการจริง ๆ ไปได้ และสุดท้ายเรา(อาจจะผมคนเดียว) ก็จะเลือกทางนั้น ทางที่เราคิดว่าคุ้มค่ากว่าความตั้งใจแรก หรือบางทีอาจไม่เลือกเลย<br /><br />มันใช่ความรอบคอบรึเปล่า?<br />หรือจะเรียกอีกอย่างว่าความลังเลดี?<br /><br />ใช่ ตอบตัวเองว่าเป็นอย่างหลัง มีหลายครั้งที่ตัดสินใจไปแล้วก็มานั่งเสียดาย แต่ไม่ถึงกับเสียใจ ไม่เคยเลยสักครั้ง แค่เสียดายก็คงพอแล้วกับสิ่งที่เราได้ตัดสินใจลงไป<br /><br />คราวนี้สิ่งที่เราต้องรอคอยการมาของมัน ก็คงเป็นผลของการตัดสินใจ ใครบ้าง ที่จำได้ว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับชีวิตปัจจุบันนี้ เป็นผลของสิ่งที่เราได้เคยตัดสินใจไป เป็นการตัดสินใจครั้งที่เท่าไหร่<br /><br />ขนาดที่นั่งพิมพ์อยู่นี่ ผมก็ยังบิดเบือนสิ่งที่อยากจะพิมพ์จริง ๆ ไป<br /><br />เปลี่ยนเรื่องไปเรื่อย จากความตั้งใจเดิม คิดว่ามันคงจะไม่คุ้ม ที่จะพิมพ์มันออกมา<br /><br />เอาอะไรมาวัด?<br /><br />ประสพการณ์อันน้อยนิด<br /><br />นิสัยส่วนตัว<br /><br />จิตใต้สำนึกมันสั่งมา<br /><br />ประสพการณ์อันน้อยนิด คงเป็นคำตอบที่ใกล้เีคียง<br /><br />และเขียนมันขึ้นมาจากความสับสัน และความโลเล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-5144716785494617488?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5462008265667628672.post-49192952192421059972009-09-03T13:20:00.000+07:002009-09-03T15:47:59.657+07:00ไก่จิกเด็กตาย เฏ็กฎายบนปากโอ่ง<br /><br />เปลี่ยนเป็น<br /><br />ไก่บ้านอาจารย์เจือกไปโฎนเด็กตบฏาย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5462008265667628672-4919295219242105997?l=snattapol.blogspot.com' alt='' /></div>snattapolnoreply@blogger.com3