โป้วอั้งเสาะ - จอมดาบหิมะแดง

เพิ่งเคยอ่านนิยายกำลังภายในเป็นเรื่องแรก
หลังจากดูมาหลายเรื่อง และเลิกดู เมื่อถึงวัยที่จินตนาการเริ่มจืดจาง

เลือกโกวเล้งเป็นท่านแรกในการลองดื่มด่ำกับความพิศดารพลิกแพลง อีกครั้ง
ชื่อเรื่อง จอมดาบหิมะแดง ใช้เวลาอ่านเกือบเดือน แต่อ่านจริง ๆ สองวันนิด ๆ
เป็นหนึ่งในชุด มีดสั้นของลี้น้อย เป็นเล่มสุดท้ายของชุด

เหนือความคาดหมาย สนุกจนวางไม่ลง แต่ก็ต้องวาง ความรู้สึกตอนได้อ่านหนังสือนิยายแปลเล่มแรก(เทวา ซาตาน)กลับมาอีกครา
แต่อารมณ์ไม่เหมือนเดิม ตะวันตก ตะวันออก แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ชอบพระเอก โป้วอั้งเสาะ เก่งเกินมนุษย์ แต่ก็ไม่เก่งเกินมนุษย์ที่ด้อยกว่ามนุษย์
มีวิชาดาบที่โดดเด่น มีดวงตาที่เห็นในที่มืด ทุกอย่างเกิดจากการฝึกฝน
เป็นยอดฝีมือที่มีแต่คนหมายจะพรากชีวิตไปจากร่าง
เป็นสุภาพบุรุษ ที่เกือบจะพ้ายแพ้ต่ออิสตรีหลายครั้ง
นิยายกำลังภายใน พ้ายแพ้คือไร้ชีวิต

ถึงตอนจบก็ง่ายแสนง่าย ศัตรูที่ต้องพบเจอ ไม่มีอะไรมากไปกว่าตัวเอง
ถึงขนาดศัตรูที่เก่งกาจที่สุดยังใช้ตัวมันเอง เพื่อฆ่าตัวมันเอง

"ไยต้องเกรงกลัวความมืดมิด หากในหัวใจนั้นสว่างไสว"