มันน่าเกลียด

หลายปีมานี้ผมเปลี่ยนไปเยอะ

ทั้งทางรูปลักษณ์ และทางความคิด

มีวันหนึ่ง(เร็ว ๆ นี้) ผมได้นั่งรถไฟใต้ดินในช่วงเวลาที่คนไม่เยอะ ผมก็เลยเลือกที่จะนั่ง แล้วก็เอาหนังสือออกมาอ่าน เพราะว่าระยะทางใกลพอสมควร
และแล้ว รถไฟก็มาจอดที่สถานีนึง มีเด็กนักเรียนกับผู้ปกครองขึ้นมาเยอะมาก
จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่ง ลุกยืนให้คุณตาคนหนึ่งนั่ง แต่คุณตายังแข็งแรงอยู่ เลยบอกว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ลงแล้ว
ชายคนนั้นเลยบอกว่า "ไม่ได้ มันน่าเกลียด"
สะอึกครับ เพราะว่าผมนั่งอ่านหนังสือเฉย ๆ เลย แล้วดันมาพูดคำ ๆ นั้นในขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม(ที่นั่งอยู่) พอดี(เค้าคงไม่ได้ตั้งใจละมั้ง)
ผมได้แต่อมยิ้มแล้วก็นั่งอ่านหนังสือต่อไป

เคยมีวันหนึ่ง(เหตุการณ์ในปีนี้) ผมได้นั่งรถโดยสารยี่สิบหน้าต่าง เพื่อไปเที่ยวที่หัวหิน โดนหลอกโดยคนขายตั๋วว่ารถคันนี้ไม่มีการจอดรับ "วิ่งรวดเดียวถึงเลย"
มันจอดรับทุกคนครับ
และในที่สุดที่นั่งในรถก็เต็ม
เมื่อถึงจุดจอดแห่งหนึ่งก็มีผู้หญิงรูปร่างอ้วนท้วนขึ้นมาบนรถแล้วก็มายืนอยู่ข้าง ๆ ผม(ที่นั่งอยู่)
เมื่อผมใช้สมองคำนวนแล้ว เหลือระยะทางอีกประมาณสามชั่วโมงก็จะถึงที่หมาย น่าจะพอทนได้ เลยตัดสินใจลุกให้ผู้หญิงคนนั้นนั่ง เพราะเข้าใจคนอ้วนด้วยกันว่ายืนนาน ๆ แล้วมันจะเจ็บเท้าแค่ใหน
กว่าจะถึงใช้เวลาเพิ่มไปอีกเกือบสองชั่วโมง โดยที่รถก็ยังคงจอดรับคนทุกคน(ใจดีจริง ๆ)
แต่ว่าการไปเที่ยวครั้งนั้นก็จัดว่าเป็นทริปที่ประทับใจมาก ๆ ครั้งหนึ่งเลยทีเดียว

เคยมีวันหนึ่ง(เมื่อสี่ถึงห้าปีที่แล้ว) ผมได้นั่งรถโดยสารกลับบ้านที่เพชรบูรณ์(ปรับอากาศ ป.2)
รถคันนี้ก็ใจดี จึงจอดรับคนเรื่อย ๆ
มีนางพยาบาลขึ้นมาบนรถ ด้วยความที่ยังหนุ่มยังแน่นและน้ำหนักยังไม่มากเหมือนตอนนี้(ตอนน้ันหนักราว ๆ 70 kg ตอนนี้หนัก 105 kg)
ลุกให้เค้านั่งเลยครับ เค้าก็ปฏิเสธ ว่าไม่เป็นไร แต่ผมบอกไปว่าเดี๋ยวค่อยเปลี่ยนกันก็ได้
แต่ว่าผมก็ได้ยืนมองเค้าหลับจนถึงสถานีปลายทาง เป็นเวลาสี่ชั่วโมง

ความจริงเรื่องการสละที่นั้งให้กับ "เด็ก สตรี(สำหรับผมแล้วทั้งที่มีครรภ์ และไม่มีครรภ์) และคนชรา" นั้น เป็นการกระทำเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงโลกได้หรอก

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าการทำแบบนี้จะเปลี่ยนแปลงโลกได้รึเปล่า

ปัญหามันอยู่ที่ว่า "ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปรึเปล่า"